O pregón do Apóstolo; crítica e vergoña

A modo con aquelo ou aqueles cos que nos metemos, posto que en certa medida non somos máis que o negativo do que criticamos. Uns máis que outros, tamén é certo. Eu, por exemplo, podo rirme de Yolanda Castaño na noite do pregón das festas; cinguida de Anne Igartiburu en azul-Miño cun echarpe (a moza controla destas movidas) a xeito de constelación arredor dos ombreiros, Pléiades tecidas en gasa; por aquelo, supoño, de que “Santiago é un libro cósmico” e “o rueiro sentimental da súa feminidade”. Ou podo rirme de Yolanda Castaño nun recital de poesía cunha camiseta de Rosalía de Castro ao Andy Warhol.

Qué diría ela se, por unha conxunción astral das súas, lera estas liñas? Podo asegurar sen falsedade que seguiría ríndome, pero a miúdo a crítica é unha razón que lle brindas ao inimigo (en caso de ser ou consideralo como tal).

Podo dicir: Follar con Yolanda Castaño debe ser como facelo cun maniquí con iPad incorporado que che vai recitando versos de Dante. Non pasa de percepción anecdótica, de parvada, de molestia en nome da cidadanía por escollela a ela e ao seu compañeiro Jorge Mira en lugar de calquera humorista de oficio.
_