A coleta roubada do Tourmalet

Un cancro de páncreas levouse a Laurent Fignon, un cancro que quixo deixar claro non era consecuencia da dopaxe durante os seus anos como ciclista profesional. Con elegancia e firmeza, tanto á hora de escribir un libro como de respostar ás máis que previsibles preguntas do xornalismo, recoñecera meterse anfetaminas e corticoides, sen soltar xamais un nome; se outros tamén o facían, non o sabía. Para eso están a UCI e outras federacións coa súa hipocresía galopante. Machacan co eslogan do descrédito do ciclismo, como se a culpa fora dos corredores, e dalgúns preferentemente: Fignon, Pantani, Valverde (Valverde dópase queira ou non queira, non, Valverde naceu dopado, caeu de cativo na marmita, como Obélix, e así non vale). Armstrong, pola contra, véndese como un santo exemplo de superación e honestidade (por eso safou do seu cancro, claro).

Se van todos con algo ilegal no corpo compiten en igualdade de condicións. O único que pode marcar diferencias é que un equipo fiche a un médico máis espabilado que os demais. Aos ciclistas chámanlle tramposos e ionquis alí por onde pasan, cando as carreiras son igual de duras. O descrédito do ciclismo? Vale, para min comenzou naquela crono de París no 89, na que Greg LeMond lle arrebatou o seu terceiro Tour ao finado.
_