A canción da heroína



Esto era cando Josele Santiago arrancaba, con lexítima, natural intención de desmarcarse do seu grupo de toda a vida, Los Enemigos, o que chaman carreira en solitario, tenia non por consciente menos improvisada. Primeiro disco. Na gravación, a día de hoxe, quizais sobre o productor, un Nacho Mastretta con desexos de director de orquestra e ración de gambas. Preciso e fero, enorme Pablo Novoa.

Desmarcarse: quitar ou mover os marcos da heroína, nada que ver con esa película que vendían horteras como Lou Reed, walk on the wild side, non me digas máis, tío, que auténtico, guau, que intimidatorio.
_

Nenhum comentário:

Arquivo do blog

Outro

A seguir

ecoestadistica.com
Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet