Que Mou non é xeneroso nin amable, que pensa exclusivamente en si mesmo? Falso: de ser así non adestraría ao Real Madrid, nin aliñaría a Pepe con esa contumacia que desafía o sentido común. O rancor que provoca non é xusto. Episodios como o doutro día que agardou polo árbitro na garaxe, a ver se rectificaba algunha das decisións que tomara durante o encontro, non fan máis que evidenciar o seu amor ao club no que traballa.
Ao final terá que estarlle agradecido aos ultras, aos que se lles pode chamar de todo menos hipócritas e celebran o seu nome como o dun lendario mariscal, o novo Napoleón que, esta vez si, entrará victorioso en Moscova.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2012
(198)
-
▼
janeiro
(27)
- Madrid organizará as olimpíadas do 20020
- O vórtice dos árbitros
- Sentencia imperial pequena
- Optimismo de curva bézier
- Así como soa: deseño e capitalismo
- A canción da heroína
- Reivindicación do teatro culé
- O veciño pándego
- Inventar a guillotina de películas
- Son irmáns e colegas
- Xustiza para Ezequiel ou algo así (II)
- Nós ao noso, criticar
- Algúns textos novos de Galeano
- Os Irmáns Dalton na súa prisión
- Non durmen nin se van por aí
- Quería darlle a razón a Xurxo Borrazás
- Isaac Díaz Pardo por Xurxo Borrazás: "Unha cuestió...
- Isaac Díaz Pardo por Manuel Rivas: "O segredo de I...
- Demostrado: un Kalashnikov é máis útil que o Mac e...
- A diminución do deserto
- O que o trasno tapa
- Sol de inverno de 1979
- Hora de trapichear con ósos vellos tenros
- Este domingo debería saír TODA GALICIA á rúa
- Había que metelo tamén con brasa verde
- Irase o xornal ao carallo?
- Antes eras razón de estado
-
▼
janeiro
(27)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário