Sol de inverno de 1979
Están os tilos espidos como nervios sobre a alfombra de fentos secos, asollados polo sol do inverno. Ondas de paxaros brancos eléctricos. Debe ser preciso adicarse ao xornalismo musical para adicarlle un programa de radio a Joe Jackson, cando os angry young men e a new wave, como fixeron hoxe, entre a arqueoloxía para entendidos e a reivindicación dun artista tan ambicioso como pouco coñecido aquí, ao mellor trabúcome, estaría ben.
Os primeiros discos coido que son máis directos, máis crus, achegados ao punk da época, como este silencio no que todo vale, pasos de cazador, corvos mercados. Proben a pescudalo nas páxinas que compila Kurioso.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2012
(198)
-
▼
janeiro
(27)
- Madrid organizará as olimpíadas do 20020
- O vórtice dos árbitros
- Sentencia imperial pequena
- Optimismo de curva bézier
- Así como soa: deseño e capitalismo
- A canción da heroína
- Reivindicación do teatro culé
- O veciño pándego
- Inventar a guillotina de películas
- Son irmáns e colegas
- Xustiza para Ezequiel ou algo así (II)
- Nós ao noso, criticar
- Algúns textos novos de Galeano
- Os Irmáns Dalton na súa prisión
- Non durmen nin se van por aí
- Quería darlle a razón a Xurxo Borrazás
- Isaac Díaz Pardo por Xurxo Borrazás: "Unha cuestió...
- Isaac Díaz Pardo por Manuel Rivas: "O segredo de I...
- Demostrado: un Kalashnikov é máis útil que o Mac e...
- A diminución do deserto
- O que o trasno tapa
- Sol de inverno de 1979
- Hora de trapichear con ósos vellos tenros
- Este domingo debería saír TODA GALICIA á rúa
- Había que metelo tamén con brasa verde
- Irase o xornal ao carallo?
- Antes eras razón de estado
-
▼
janeiro
(27)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário