Prédica e virtude

A moralidade é como a constitución española, un texto sagrado, intocable, que se pode manipular a conveniencia dos que detentan o poder (detentar é un castelanismo, dame igual). Ninguén pode sorprenderse, nin escandalizarse por unha conducta inmoral, posto que é intrínseca ao ser humano. O conto cambia cando todas esas persoas, máis ou menos importantes (pode ser un xornalista, un enfermeiro, o presidente da escaleira), erixidas en valedores da moral, ou do que eles queiran, mesmo da inmoralidade (guau, cómo mola, tronco!), se suben ao primeiro púlpito que teñen a man a predicar; mais non paga a pena molestarse en pegarlles un tiro.
<>