A tormenta no cartel
Micah P. Hinson está de moda en certos círculos. Quería ser escritor, escritor da escola Bukowski. Unha espiral de autodestrucción tívoo paralizado ata que puido gravar o seu primeiro traballo. En contra do que di a súa biografía, a mala sorte non foi tan mala. Ofrecéronlle medios e unha boa banda; leva xa varios discos, xira con regularidade, é un artista respectado, coido que casou (coa cursilería habitual destos casos).
Non me desgusta, pero lle sobra a actitude de literato atormentado. Como o que dicía Óscar Mariné sobre o deseño, unha pipa é unha pipa; para qué andar co cartel de “I’m a songwriter”, se ademais non vas sobrado (Henry Miller, Hemingway?).
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
julho
(34)
- Non me sexas foraxido
- A publicidade en Galicia (extracto da Obra Magna d...
- Suceso
- Instruccións básicas para borrar unha culpa
- Requisitos para un antidisturbios
- Diálogo
- Se hai que palmala nun ascensor
- A frivolidade é cousa de asegurar a todo risco
- Antón está de viaxe (IX)
- Unha enquisa preto do Olimpo
- As insinceras enquisas
- Haiku
- Pegándolle á paella dende 1808
- Exemplo para ilustradores
- Quero cativeiro con Ingrid
- Os presos de conciencia escollen España
- A foto do mundial
- Gústame o fútbol tanto
- Gol de Iniesta
- Traballo de fanáticos
- Escaparate para necios
- Un partido sen interese
- Feijóo diante das bestas
- Standstill no teatro
- Tapa de polbo a precios berlineses
- Un punki no condado de Kent
- Premio á mellor cacheira de mamut
- Prédica e virtude
- Que se cumpra o protocolo
- A tormenta no cartel
- Óscar Mariné, deseñador
- E puido cascarlle seis
- The Lord be with you
- Amor no medio ambiente
-
▼
julho
(34)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário