Ingrid Betancourt tiña morbo, pero agora que renunciou á demanda de 15.000 millóns de pesos polo seu secuestro aínda ten máis. Non me estrana que lle deran a medalla da Lexión de Honor en Francia, nin que Carla Bruni estea celosa. Qué boa persoa e qué misterio; por algo o goberno de Uribe arriscou tanto, sen escatimar gastos, para ceibala daquel cativeiro que retransmitiron na xungla. Era un ocelote engaiolado no seu propio medio. Era unha recta defensora da liberdade. Foi musa de Toulouse-Lautrec.
Lembremos que esta sex symbol da democracia e os dereitos humanos (cando a liberaron saía no Hola cun fogoso amante que non era Sarkozy) emprendeu a súa demanda en solidariedade con outras víctimas de secuestros. A que é adorable?
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
julho
(34)
- Non me sexas foraxido
- A publicidade en Galicia (extracto da Obra Magna d...
- Suceso
- Instruccións básicas para borrar unha culpa
- Requisitos para un antidisturbios
- Diálogo
- Se hai que palmala nun ascensor
- A frivolidade é cousa de asegurar a todo risco
- Antón está de viaxe (IX)
- Unha enquisa preto do Olimpo
- As insinceras enquisas
- Haiku
- Pegándolle á paella dende 1808
- Exemplo para ilustradores
- Quero cativeiro con Ingrid
- Os presos de conciencia escollen España
- A foto do mundial
- Gústame o fútbol tanto
- Gol de Iniesta
- Traballo de fanáticos
- Escaparate para necios
- Un partido sen interese
- Feijóo diante das bestas
- Standstill no teatro
- Tapa de polbo a precios berlineses
- Un punki no condado de Kent
- Premio á mellor cacheira de mamut
- Prédica e virtude
- Que se cumpra o protocolo
- A tormenta no cartel
- Óscar Mariné, deseñador
- E puido cascarlle seis
- The Lord be with you
- Amor no medio ambiente
-
▼
julho
(34)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário